vredesbesprekingen

Op de vraag of die vredesbesprekingen moeten plaatsvinden is het antwoord heel simpel “ja”. Iedere oorlog eindigt met vredesbesprekingen. Soms omdat beide partijen inzien dat doorvechten zinloos is, soms omdat één van de twee verslagen is.
Dus ook hier moeten vredesbesprekingen komen.
Dat Blinken en Lavrov deze week enkele minuten met elkaar gesproken hebben in New Delhi is een goede zaak.
Er werd duidelijk dat beide partijen nog geen water bij de wijn willen doen. De VS was hier overigens degene die namens Oekraïne sprak.
Hoewel ik daar geen voorstander van ben, heeft de VS wel duidelijk gemaakt dat Oekraïne vooralsnog bijna alles krijgt wat ze maar vraagt en meer als de VS daartoe de noodzaak ziet.
Rusland heeft laten weten dat ze nog altijd achter de annexatie van de vijf voormalige Oekraïense provincies staat en in feite wil dat Oekraïne de door haar bezette delen van die geannexeerde provincies aan Rusland afgeeft, waaronder het door Oekraïne in de herfst bezette Cherson.
U ziet, praten heeft zin gehad, want we weten nu dat de standpunten duidelijk zijn en nog iets te ver uiteen liggen om nu verdere gesprekken te voeren.
De wapens gaan de komende maanden weer spreken, waarna na de zomer nog weer een rondje echter gesprekken kan plaatsvinden en gekeken kan worden of de standpunten al iets dichter bij elkaar zijn gekomen. Dit kan zijn door veranderd inzicht, of door een veranderde militaire situatie.
Zeg dus niet dat praten zinloos is. Je moet er soms echter niet altijd te veel van verwachten. Maar dat is anders als dat het zinloos zou zijn.