spaarders

De hoeveelheid geld op Nederlandse spaarrekeningen loopt sinds 1998 gestaag op. Toen was het omgerekend naar euro’s 120 miljard euro. 100 miljard ‘los’ en 20 miljard met een vaste looptijd.
In 2008 zagen we een forse dip in het losse spaargeld. De crisis maakte dat veel huishoudens in hun spaartegoed moeten graaien, maar het totaan aan spaargeld liep niet terug, want net op dat moment liep de ‘vaste’ looptijd spaarhoeveelheid enorm toe.
Ik kan dat alleen verklaren als ook spaartegoeden van spaarhypotheken meetellen. We losten namelijk nogal wat af in die jaren en de hypotheek werd verlaagd via een overschrijving van gelden. Of dat de reden was, ik weet het niet, maar het zou zo kunnen zijn.
Op dit moment is de hoeveelheid spaargeld toegenomen tot 370 miljard waarbij 300 miljard ‘los’ spaargeld is dat kan worden opgenomen. Daar waar dus de rente daalde van 8% tot nul, daar ging het spaartegoed van 120 naar 370 miljard.
Dat is geen slimme zet. Dat spaargeld levert de spaarders jaarlijks een koopkrachtverlies van zo’n 10 miljard euro op.
De situatie in België is overigens vergelijkbaar.
We zijn steeds harder aan het sparen, terwijl het ons in feite alleen maar geld kost.
Begrijpen we massaal het concept van inflatie niet?
Zijn we door de beursschandalen en bankenfraude zo mak geworden dat we ons geld nu alleen nog maar aan de banken durven te geven?
Is het een gebrek aan kennis of een gebrek aan lef en ondernemerszin?

Ik kan er niet bij, maar ik heb dan ook geen spaargeld meer bij de banken staan. Ik begrijp letterlijk niet waarom consumenten nog altijd hun spaargeld aan banken toevertrouwen. Wat hebben die banken de laatste twintig jaar gedaan om dat vertrouwen te winnen?

Bron: https://statistiek.dnb.nl/dashboards/spaargeld/

Open hier nu een goudrekening!