In de jaren tachtig was er iemand die naar een video zaak ging en er de gegevens van een lid van het Amerikaanse Congres opvroeg.
De journalist kreeg die gegevens, want er was geen enkele wet die het weggeven of verkopen van de informatie verbood.
Binnen enkele weken was er door het Congres privacy wetgeving geregeld.
In dat kader heeft John Oliver een heel gerichte ruwe data opvraag bij een dataverkoper gedaan. Een dataverkoper zoals Facebook, Google of Amazon om er maar een paar te noemen.
Ruwe data, niet gepersonaliseerd, is gewoon voor en door iedereen te koop. Immers, dan kan je volgens de wetgever niet herleiden tot bepaalde personen.
Hmmm.
John Oliver dacht daar anders over.
Zo kocht hij data vanuit een actieradius van binnen vijf mijl vanaf de regeringsgebouwen in de VS.
Hij wilde alleen data van mannen van 45 en ouder en wilde alleen gegevens van iedereen die gegevens opgevraagd hadden over bijvoorbeeld scheiding, massage, midlife crisis etc. Volkomen legale onderwerpen en zaken.
Die mensen werden via doelgerichte advertenties een doel van John Oliver. Advertenties bijvoorbeeld waarom stond dat je geheimen over Ted Cruz kon verkrijgen en meer clickbaits. Iedereen die klikte, kregen ze dus nog meer info over en via die weg was het zoeken naar de persoon er achter nog weer makkelijker.
Al die volkomen legaal verkregen gegevens heeft John Oliver in een envelop gedaan en hij heeft nu Congres aangegeven dat hij de inhoud van die envelop mogelijk vrij gaat geven. Hij geeft daarmee de suggestie dat er mogelijk vervelende gegevens over of voor Congresleden bekend kunnen zijn geworden.
Een duidelijk legale blackmail… Immers, alle gegevens zijn legaal verkregen, maar zijn potentieel zeer schadelijk voor enkele Congresleden…
Al eerder bleek dat ze heel snel wetgeving kunnen invoeren als het ze zelf betreft… John Oliver is van mening dat die wetgeving er moet komen, dus geef hem eens ongelijk.
De vraag is nu hoe dit verder gaat verlopen. Worden ze al zenuwachtig in het Congres?
