ziekenhuis

We hebben binnen de ziekenhuizen verschillende disciplines…

Het verplegend personeel dat hun best doet om het de patiënten zo goed en kwaad mogelijk naar de zin te maken. Ze hebben geen invloed op de inhoud van de behandeling. Over hen geen kwaad woord.

De artsen… In te veel gevallen zijn de gespecialiseerde artsen ‘gekocht’ door de grote pharma bedrijven en ze schrijven in veel gevallen voor wat de verkopers van die bedrijven ze gezegd hebben. Ze kennen de werking van de aangeboden medicijnen alleen vanuit de folder. Deze mening heb ik niet van mezelf, maar verkreeg ik door enkele kritische artsen die zich tegen het bestaande systeem verzet hebben.

De directie van ziekenhuizen. Ze moeten winst maken. Hen gaat het niet om de patiënten. Ze hebben een bedrijf te runnen. Ben je als manager onsuccesvol, dan kan je vervolgens overal een baan vergeten. Het is dan persoonlijk over voor je. Dat legt een enorme druk op de managers van ziekenhuizen.

De pharma bedrijven: Die gaan voor de winst en winst is alleen te maken met dure medicijnen waarop ze octrooirecht hebben. De patiënt is niet van belang. De winst en hun octrooi is van belang. Met marketing kan je meer omzet maken en door artsen op te leiden maak je ze indirect je beste verkopers. Veel patiënten gaan niet dood aan de ziekte, ze gaan dood aan de medicijnen… Vanuit deze bedrijven worden concurrenten en dan vooral succesvolle alternatieven afgemaakt. Hun winst en voortbestaan is er van afhankelijk.

En we hebben politici. Die willen na hun politieke loopbaan een goedbetalende baan krijgen en grote multinationals zijn de meest logische plek. Big Pharma moet je dus te vriend houden.

Zo werkt dat systeem in mijn ogen.

De belangrijkste vraag is, waarom worden we ziek en hoe kunnen we beter worden.

Ik denk dat onze standaard keuze richting de oplossing voor big pharma niet te beste keuze is. Ik erken dat ze veel goed doen. Ik leef ook alleen maar dankzij het feit dat de medische wetenschap zo ver was dat ze een bepaalde ingreep op een net geboren baby succesvol konden voltooien. Maar… Dat houdt niet in dat ALLES wat ze doen goed is. De gangbare ingreep bij kanker (Chemo) is naar mijn idee een verkeerde, puur ingegeven door winstbejag, niet de genezing van de patiënt.

Nog altijd erkennen Nederlandse ziekenhuizen niet dat voeding heel belangrijk is. Nog altijd krijgen kankerpatiënten zoete toetjes. Dat terwijl we al heel lang weten dat die toegevoegde suikers de kankers enorm vergroten. Als ziekenhuizen nog zo naïef zijn, waarom moet ik dan vertrouwen in hun kanker aanpak hebben? Ziekenhuizen erkennen nog altijd de behaalde successen van de Nederlandse arts Moerman niet.

Ook Dr Hamer wordt nog altijd door zijn collega’s niet erkend als een enorme kanker autoriteit.