Ik kreeg gisteren van een lezer een interessant artikel uit 2016. Wetenschappers van de universiteit van Californië in Irvine waren toen aan het experimenteren geweest met nano technieken en waren er achter gekomen dat lithium met een coating van Polymethyl methacrylate (PMMA), ook wel plexiglas genoemd wel 5000 tot 7000 cycles mee kon gaan.
Maar… toen ze goud nanowires gingen gebruiken bleek ineens dat tot wel 200.000 cycles mogelijk werden.
Dat is een batterij die letterlijk een leven mee kan gaan.
Het is nu vijf jaar geleden, waarom horen we daar nog altijd niet van?
In 2018 werd er weer wat aandacht aan besteedt. Op dat moment werd een publicatie geplaatst in de American Chemical Society Scientific Review.
Dat kreeg weer even aandacht en vervolgens weer jarenlang een totale stilte.
Hoe komt dat toch?
Ik heb dat proberen na te zoeken. Wat hier waarschijnlijk aan de hand is, is dat het technisch allemaal wel mogelijk is, maar commercieel gezien is het vooralsnog onmogelijk. De techniek is simpelweg veel te duur om commercieel interessant te zijn.
Kijk hier voor meer informatie over die eeuwige batterij.
en kijk hier (de taal is even een ding… maar het valt te begrijpen.
