In heel de westerse wereld is het bewoners van steden overduidelijk dat er in het stadsverkeer iets moet veranderen.
Nederland heeft daarvoor het perfecte product al sinds de jaren zeventig ontwikkeld en is wereldleider op het gebied van stadsinrichting met betrekking tot fietsen in de stad.
Ondanks onze voorsprong doen we er veel te weinig mee. Net zoals onze waterhuishouding zouden we ook fietsen in de moderne stad moeten uitdragen als een moderne Nederlandse uitvinding. Iedere stad zou er trots op moeten zijn dat ze met Nederlandse inbreng hun infrastructuur hebben aangepakt.
In heel Europa zouden we het moeten toepassen.
Wat echter niet zo maar gaat lukken, is het uitrollen van ons fietsbeleid in Noord Amerika. De reden daarvoor is dat steden in Noord Amerika anders opgezet zijn. In Noord Amerika is ieder blok in de stad toegewezen aan één doel. Dat kan zijn wonen, commercie, industrie of ontspanning. Een blok is niet zoals in Nederland een vierkantje van een hectare, maar een enkel blok kan zo groot zijn als een middelgrote stad. In zo’n blok maar één soort bebouwing.
Die reusachtige blok opzet houdt in dat je dus ALTIJD met de auto naar het blok toe moet waar commercie aanwezig is, lees winkels. Gezien de omvang van de steden zijn de commerciële blokken simpelweg onbereikbaar voor reguliere fietsers.
Dat is een gemis voor Noord Amerika, maar het zou ons niet moeten tegenhouden om elders in de wereld als ambassadeurs op te treden. De kennis en praktijkervaring is in Nederland aanwezig, maar ik mis ook bij de bevolking nog altijd de trots op wat we hier in Nederland aan FANTASTISCHE fietsinfrastructuur hebben liggen.
Alleen mensen die hier op bezoek zijn herkennen de leefkwaliteit van onze steden. Amsterdam zou de fietshoofdstad van de wereld moeten worden. Beroemder dan het Amsterdam van de Wallen.
Waarom staan onze fiets-ingenieurshelden niet op de covers van de zakelijke bladen?
