In reactie op de westerse boycot richting de laatste generatie chips heeft China besloten om twee voor de fabricage van chips heel belangrijke metalen niet langer zo maar naar het westen uit te voeren. Het gaat daarbij om de metalen germanium en gallium.
Beide metalen zijn onmisbaar voor het maken van chips en in beide gevallen is China vrijwel de enige leverancier in de wereld.
Dat wil niet zeggen dat de metalen elders niet te winnen zijn. Het kan alleen niet zo goedkoop als dat ze dat in China doen.
Daarom zijn mijnen in andere landen gestopt met produceren.
Nu China de metalen niet langer wil uitvoeren worden die mijnen elders in de wereld weer interessant. Veel landen zullen graag hun eigen productie weer opzetten, want daarmee zal de afhankelijkheid van China enorm afnemen.
China kan dan uiteraard af en toe wat metalen op de wereldmarkt gooien om de markt te verstoren, maar dan is ze tegelijk haar embargo kracht even kwijt.
Wat China in feite doet, is haar eigen uitvoer zwaar raken. Een onbetrouwbare goedkope leverancier is slechter dan een betrouwbare dure leverancier. Bedrijven hebben liever leveringszekerheid en zullen zich dus van China afwenden.
Het is dus de vraag of China zichzelf hier op de langere termijn een plezier mee doet. De bedrijven gaan immers wel aan het materiaal komen. Het is veel duurder, maar het is ook weer niet zo dat de hoeveelheid per chip zoveel is dat deze chips dan onbetaalbaar worden.
China gebruikte hetzelfde middel al eerder. In 2010 was het de leverancier van 98% van de Rare Earth metalen. In 2022 was dan nog 70%. Het ziet er naar uit dat deze 70% snel nog veel minder gaat worden.
