Het is al jaren bekend, vanwege de drukte in Jakarta en het feit dat die stad letterlijk zinkt onder haar eigen gewicht, zal de hoofdstad van Indonesië verplaatst worden naar Nusantare op Oost Kalimantan.
Heel de operatie kost naar verwachting zo’n 200 miljard dollar.
Slechts 35 miljard dollar is nu door de regering al in de begroting apart gezet om deze verhuizing te realiseren. De rest zou dan van buitenlandse investeerders moeten komen.
Dat is nogal een afhankelijkheid die je dan als land aan het creëren bent!
Er is natuurlijk altijd een kans dat de overheid uiteindelijk besluit om het toch maar niet te doen.
De verhuizing zou immers pas in 2045 volledig plaatsgevonden moeten hebben. Genoeg tijd dus zou je denken, maar in Nusantare moet er dan wel voor die tijd een miljoenenstad gebouwd worden. De plaats is nu vooral nog oerwoud en landbouwgrond. Er is daar nog vrijwel niets.
Dat biedt een kans met een schone lei te beginnen en de stad ook goed te ontwerpen, maar dan moet je ook wel beginnen. Er is echter meer nodig dan alleen het besluit. Er is een visie nodig over wat voor stad het moet worden. De investeringen gaan zich nog lang niet terugverdienen. Dat is de voornaamste reden dat buitenlandse investeerders nu niet staan te dringen.
Er zal nog heel wat moeten gebeuren voor hier concreet aan de stad gebouwd gaat worden.
Het gaat niet alleen om regeringsgebouwen. Het gaat om 1,9 miljoen mensen die moeten wonen, eten, kinderen hebben die naar school moeten, naar de dokter of het ziekenhuis moeten en zich ook willen ontspannen. Je kan niet pas je scholen gaan bouwen als er al mensen werken. Hetzelfde geldt voor ziekenhuizen. Je zal al vanaf het begin faciliteiten aanwezig moeten hebben. Waar begin je? Dit wordt een enorme uitdaging, dus ga er maar aan staan.
