Dit is de weg die in 2006 beschreven werd als de weg die een stad en een land van elkaar scheidt.
De weg die de grens is tussen het blanke en zwarte Amerika.
Een weg vol met pawnshops en sex clubs.
Het is nu 2020 en er is veel veranderd, maar nog altijd is de grens op deze weg scherper dan die tussen de VS en Canada.
Criminaliteit is enorm minder geworden, maar de armoede niet. De arme zwarte bevolking woont zuidelijk van de weg en de rijkere blanke bevolking woont er noordelijk van. Ze bezoeken elkaar eigenlijk niet.
De belastingen zijn hoog ten zuiden en laag ten noorden.
Immers, hoe rijker je bent, des te minder belasting betaal je in de VS.
Daarom zijn huizen ten zuiden gemiddeld een ton goedkoper. De belastingen op de huizen zijn er veel hoger.
Het verschil in huizenwaarde is gemiddeld 45.000 tegen gemiddeld 145.000 dollar.
Scholen zijn ook niet te vergelijken. Ten noorden scholen met alle voorzieningen die je je maar kan wensen en ten zuiden scholen die er uit zien alsof de gebouwen twintig jaar geleden na een brand verlaten werden.
Eight Mile road is de apartheid weg.
Het is alles wat slecht is aan het huidige Amerika. Maar het is ook een weg die niet de afgelopen vier jaar haar reputatie verdiende. Al veertig jaar is deze weg de grens tussen de Amerikaanse droom en de Amerikaanse nachtmerrie.
Pas sinds 2014 is er voorzichtig iets gedaan aan verbetering van de situatie, maar echt ver is men niet gekomen. Er staan nog net geen grenspalen, maar verder zijn er daar weinig mensen die er de weg oversteken.
