Nu Zowel Duitsland als Frankrijk te horen hebben gekregen dat hun in Amerika opgeslagen goud ‘verdwenen’ is, mag toch onderhand de vraag gesteld worden waar die 600 ton goud van Nederland gebleven is.
In de jaren dertig werd een flink deel van het Nederlandse goud naar New York gebracht en zo ver mij bekend is het nooit teruggekomen. Waar in New York lag het? In het World Trade Centre lag volgens de overlevering ook veel goud, maar het ‘verdampte’ en er werd niets van teruggevonden. Toch vreemd, maar blijkbaar gebeurden er wonderen bij de aanslagen.
DNB laat over het goud niets los, want zoals ik gisteren al liet zien, ze mogen over hun werk niets zeggen. Dat is dus lekker makkelijk. Je verkwanselt het goud, maar dankzij de beschermende wet kom je er mee weg.
Geruchten zijn dat 95% van het officiële Nederlandse goud in het buitenland ligt. Het meeste daarvan in Amerika. De minister heeft in oktober 2011 aangegeven dat het goud in New York, Ottawa, Londen en Amsterdam ligt. De grote vraag is nu, hoeveel van dat goud in het buitenland nu nog echt van Nederland is. In 1991 had Nederland nog 1700 ton. Tegen bodemkoersen is 1100 ton goud verkocht. Dit onder druk van de Internationale bankiers die hiermee de Euro meer aanzien wilden geven en mogelijk ook niet vies waren van zeer goedkoop goud waar ze via deze weg dankzij naïve politici makkelijk aan konden komen.
Venezuela heeft het recent voor elkaar gekregen haar in Londen geplaatste goud terug te krijgen. Het is nog geen enkel land gelukt het in Amerika geplaatste goud terug te krijgen.
Het heeft er de schijn van dat de goudvoorraad een virtuele voorraad is, die zelfs niet eens het predicaat ‘papieren goud’ mag hebben.
Wat winnen we ermee dat alles rondom de goudvoorraad zo geheim is? Ik zie niet in waarom die geheimhouding daar nu zo belangrijk is, tenzij je vreselijk veel te verbergen hebt.
Ik vrees dus het ergste met betrekking tot het Nederlandse goud.
