De 'Code Banken' is vandaag uitgebracht
- Gegevens
- Gepubliceerd op woensdag 09 september 2009 16:34
er zijn uitzonderingen mogelijk, onder andere omdat er verschil is tussen beursgenoteerde en niet beursgenoteerde banken en banken die in Nederland opgericht zijn en buitenlandse banken die een Nederlandse vestiging hebben. In de code staan wat inkoppertjes. Eén ervan is de deskundigheid van de Raad van Commissarissen. Opvallend is wel dat de Raad als geheel een afweging van belangen moet maken van zowel klanten, aandeelhouders en medewerkers. Maar tevens is opvallend dat iedere commissaris voor zich in staat moet zijn zich een beeld te kunnen vormen van de totale bank en de basisrisico's die door de onderneming genomen worden. Bij een blunder in een bepaalde tak van sport kan dus geen commissaris zich nog verschonen door te stellen dat hij of zij van die tak van sport geen kaas gegeten had.
Ook moeten commissarissen voortaan voldoende bereikbaar en beschikbaar zijn. Dit onderdeel wordt echter niet uitgediept en daarmee blijven 45 commissariaten per commissaris gewoon mogelijk.
Ook commissarissen zullen zich moeten blijven scholen. Ik denk dat dit één van de betere nieuwe regels van de banken is.
Opvallend is nu dat het risico van de banken extreem veel aandacht gaat krijgen. Ze zijn daar de afgelopen jaren volledig de mist mee ingegaan, maar het gevaar van overcompensatie lijkt nu op de loer te liggen. Door alles op risico te richten kan werkgelegenheid, winstgevendheid, samenwerking, en overnames wel eens ondergesneeuwd raken. Te veel navelstaren is immers ook niet goed.
Ook voor de Raad van Bestuur geldt dat ze ieder voor zich een basis kennis over de bank en de bankensector moeten bezitten. Voor hen geldt voortaan ook een programma van constante educatie. Ook bij hen een enorme nadruk op risico beheer.
Hoewel ik het belang van risico beheer volledig onderschrijf, is overdrijven ook niet goed. Uiteindelijk moet je als onderneming wel bepaalde risico's nemen, wil je vooruit kunnen. Jezelf eerst helemaal in proberen te dekken is geen ondernemerschap en kan zwaar contraproductief werken.
Duidelijk is dat ze vanuit een eerder stuk toch wat in hun maag zijn gaan zitten met de mededeling dat de klant centraal moet staan. Immers, wie is de klant? Nu duidelijk is geworden dat banken vanwege hun maatschappelijke functie niet failliet mogen gaan is 'de samenleving' als geheel blijkbaar ook een klant geworden. Deze klant staat echter nooit aan de balie...
Er is nu voor gekozen te schrijven dat de zorgplicht voor de klant ingebed moet zijn in de cultuur van iedere bank... Voor wat het waard is.
Ieder lid van de Raad van Bestuur tekent een moreel-ethische verklaring die ongeveer als volgt zal luiden:
“Ik verklaar dat ik mijn functie als bankier integer en zorgvuldig zal uitoefenen. Ik
zal een zorgvuldige afweging maken tussen alle belangen die bij de bank
betrokken zijn, te weten die van de klanten, de aandeelhouders, de werknemers en
de samenleving waarin de bank opereert. Ik stel in die het belang van de klant
centraal en zal de klant zo goed mogelijk inlichten. Ik zal mij gedragen naar de
wetten, de reglementen en de gedragscodes die op mij als bankier van toepassing
zijn. Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd. Ik maak geen misbruik van mijn
bancaire kennis. Ik zal mij open en toetsbaar opstellen en ik ken mijn
verantwoordelijkheid voor de samenleving. Ik zal mij inspannen om het vertrouwen
in het bankwezen te behouden en te bevorderen. Ik zal zo het beroep van bankier
in ere houden.”
Het beloningsbeleid is ook in een apart hoofdstuk meegenomen.
Opvallend is dat de beloning voortaan in lijn moet zijn met de lange termijn belangen van de bank. Met dat als uitgangspunt kan het ook voor aandeelhouders wat makkelijker worden om bepaalde beloningen ter discussie te stellen.
Een lid van de Raad van Bestuur kan in zijn eerste zittingsperiode maximaal twee keer het vast loon als ontslagpremie ontvangen.
De variabele bonus voor een lid van de Raad van Bestuur wordt conform het idee van Sarkozy deels vastgehouden en alleen uitgekeerd als de winstgevendheid van de bank daar aanleiding toe geeft. Uitkering van dat deel vindt pas na drie jaar plaats.
Toegekende aandelen bonussen die zonder financiële bijbetaling verkregen worden, worden voor minstens 5 jaar aangehouden. (Deze regel leent zich prima voor ontduiking, daar je één cent vergoeding kan vragen, waarna de aandelen direct kunnen worden overgedragen)
Variabele beloning mag maximaal 100% van de vaste beloning per jaar bedragen.
Het zal voortaan de RvC toegestaan zijn om bij later gebleken onjuiste cijfers de onterecht verstrekte beloning terug te vorderen.
Al met al een leuk stukje, maar het is vooral een intentieverklaring. Het houdt geen fraude tegen en het voorkomt geen misbruik. Immers, dat doet geen enkele wet. Als men de zaak wil flessen, dan lukt dat...
Positief is dat ze eindelijk lijken te begrijpen dat hun gedrag de laatste jaren beneden alle peil was. De toekomst zal leren of ze in de praktijk van alle dag ook echt ander gedrag gaan vertonen. Een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken... In hoeverre stakeholders ze ook kunnen gaan houden aan deze code is ook de vraag. Wat als ze haar besluiten te negeren? Wie kan ze daar dan op afrekenen en wat houdt dat afrekenen dan precies in?
Ik ben positief over het feit dat ze deze stap genomen hebben, maar ik ben sceptisch over het feit of ze er wel serieus naar gaan leven.
De code zelf even lezen?
Dat kan hier: http://www.nvb.nl/scrivo/asset.php?id=291472