Ingekomen vraag en daarop het antwoord
- donderdag 29 december 2011 08:44
Naar aanleiding van http://www.progainbv.nl/tom/link.php?M=20515&N=447&L=1251&F=H kreeg ik de volgende reactie:
Waar is de menselijkheid in dit verhaal? Dit is een samenleving waar het recht van de sterkste geldt.
Wat gebeurt er met mensen die niet
mee kunnen komen (b.v. gehandicapten, mensen die minder talent hebben, mensen die geen geld hebben om te investeren omdat ze de eindjes aan elkaar moeten zien te knopen, mensen die door pech in een mindere positie komen.)
Al met al is jouw ideale samenleving er een waar het recht van de sterkste geldt en dus feitelijk een samenleven als in de dierenwereld.
Beste... Ik wil graag op dit punt even iets verder de diepte in gaan. Wat te doen met wie niet perfect toegerust is of denkt te zijn?
Op dit moment gooien we iedereen die een dag geen werk heeft in de uitkering. Schulden, handicap, hou de hand maar op, er is wel een instantie die zich verantwoordelijk moet voelen voor je. Je hoeft deze instantie slechts te vinden.
Is dat allemaal wel zo nodig?
Is het zo dat ook wie (grote) nadelen of om het even welk vlak heeft heeft qua capaciteiten niets meer kan doen? In mijn ogen is NIETS doen geen optie. Een uitkering zonder tegenprestatie is in mijn ogen waanzin en de wig in de samenleving.
NIETS hoeven doen is wat we nu overal zien. Ziek, zwak, zielig, werkeloos, arm, slecht opgeleid, verslaafd of gewoon lui, wat ze gemeen hebben is veel te vaak dat ze voor de samenleving niets meer doen en niets meer hoeven te doen.
Dat terwijl de grootste geesten van deze wereld vaak mensen waren en zijn met een handicap. Alleen komen die tegenwoordig in West Europa niet meer aan de bak. Die veroordelen we immers tot een uitkering.
Meer dan nu moet er in mijn ogen in de toekomst door iedereen een actieve rol in en voor de samenleving gespeeld worden. Een rol vanuit verantwoordelijkheid, niet vanuit afhankelijkheid.
Het was gisteren maar een (lang) artikel, geen boek, maar ook ik liet al zien dat ondernemen niet alleen mogelijk is voor rijke gezonde mensen. De ondernemingszin in de volkswijken is er het bewijs van. Ze kunnen en durven best zaken op te pakken.
We stimuleren het als samenleving niet en mede daardoor ontspoort het momenteel, met als gevolg nog meer kosten, nog meer leed.
Uitkeringen afschaffen? Ja in wezen wel, maar daarmee is niet ineens iedereen zonder geld. Je geld moet je verdienen. Verdienen door jouw actieve rol in de samenleving afgestemd op je mogelijkheden.
Dat voor een aantal mensen die rol dan meer symbolisch is dan economisch, is dan niet erg. Ze verdienen hun geld op hun manier. Nu stoppen we ze in het zielige uitkeringshoekje en doen ze te vaak niets meer voor de samenleving (de actieven daargelaten, maar dat is helaas echt een minderheid).
Ik zou daarbij ook pleiten voor een veel actievere rol van het pensioen. Niet op je 65e, straks 67e (België 60/62) veroordeeld worden tot nietsdoen, maar actief in de samenleving blijven alleen met veel minder uren en ook veel minder druk.
Te vaak hoor ik van vrijwilligers die het geluk hadden ruim voor hun 65e met pensioen te zijn gegaan dat ze op hun 65e stoppen... Stoppen? En het vrijwilligerswerk dan overlaten aan alleen hen die al werken? Als dat massaal gedaan gaat worden, dan gaan nog heel veel (sport)verenigingen het heel zwaar krijgen de komende jaren. Immers zijn de actieve vutters binnenkort op. Die luxe is er niet meer. Als dan de gepensioneerden 'niets gaan doen', dat wordt het zwaar voor de rest.
De sociale dienstplicht is wat mij betreft overigens ook bespreekbaar. Immers betrek je daarmee jongeren ook in de samenleving. Hebben ze geen ander inkomen, dan geldt de sociale dienstplicht. Leren ze mogelijk ook direct een vak en minstens enkele vaardigheden.